Lieve allemaal,

 

Ik ga opnieuw beginnen. En dit is mijn nieuw logje: http://tryingtofight.punt.nl/

Ik hoop dat jullie mij willen volgen!

 

Liefs, Manon.

Ik leef nog. Misschien   een beetje rare reactie, maar ik heb de lunch overleefd. Uiteindelijk toch 1 broodje gegeten. En hierdoor voel ik me de hele dag ook al super super dik, maar ik kon er gewoon niet onderuit komen. Verder was het wel een leuke dag. Mijn beste vriend had ook nog gebeld met het goede nieuws dat hij een tentamen heeft gehaald(deze moest hij echt halen). Dus ik was met hem aan het bellen en ineens slaat iemand een arm om mijn schouder heen. Het was mijn studiebegeleidster(zij weet ook alles van mij persoonlijk) vond ik wel lief. En toen knuffelde ze me even en liep weg. Dat deed me best veel. Vooral omdat ze toch gewoon een docent is en eigenlijk doen docenten dat nooit echt bij hun studenten. Het is een lief mens. Eigenlijk ben ik ook best blij dat ik haar volgende week woensdag weer spreek. Ben er wel aan toe om even mijn hart te luchten. Dan kan ik haar ook vertellen dat ik hulp heb gezocht, ik hoop dat ze een beetje trots op me is. Verder heb ik vandaag de inloggevens van de online hulpinstantie binnen gekregen. Best spannend, ik heb me net ingelogd en ik vind het eigenlijk best eng worden nu.

 

Ik ga nu naar mijn Body Balance les. Vanavond en anders morgenmiddag reageer ik op iedereen.  

De enigste echte liefde die ik ooit heb gevoelt was van mijn opa. Mijn grootste vriend, mijn held, mijn alles. Hij is de enigste die me altijd echt aan het lachen maakte. Nu hij al 2,5 jaar hier niet meer is, mis ik gewoon een deel van mezelf.   Ik voel me gewoon leeg. Alsof de helft van mijn lichaam hier niet meer is.  

Maar verder heb ik ook nooit echt liefde gekend. Ja, mijn ouders, broer en oma zijn altijd heel lief voor me. En misschien houden ze wel van me, maar dit heb ik nooit zo gevoelt. Dit voel ik nog steeds niet zo. Ik heb ontzettend veel vrienden en een aantal hele goede, maar ik voel niet of ze van me houden. Ik heb meer het gevoel dat ze gewoon aardig tegen me doen en dat is het. Want maar 1 vriend van mij weet hoe ik me voel. En hij vraagt er eigenlijk nooit naar, zal hij dan wel echt om me geven.  

Over iets meer als een maand word ik 20 en ik heb nog nooit een vriendje gehad, nog nooit gezoend..Niet dat mij dat wat uitmaakt. Maar onbewust ga ik nog meer aan mezelf twijfelen, ik ben echt dik, geen enkele jongen zal mij leuk vinden. Ik word er gewoon gek van. Ik heb ook behoefte aan liefde, aan onverwacht een knuffel van iemand krijgen. Ik heb ook behoefte aan een lief woordje.

Volgens mij ben ik echt aan het klagen, het is niet zo bedoelt.   Maar het gaat als niet zo lekker en ik heb geen idee waarom ik hier eigenlijk nog ben.

Ik wil bij mijn opa zijn, hoog in de hemel. In de hemel zonder zorgen..

 

 

 

©  

Wat een ontzettende klote dag. Dacht ik eindelijk een dag rust te hebben na mijn tentamens en mijn werk. Wordt het een dag die gewoon zo klote is. Mijn ouders weten dat ik mezelf verwond heb en op een of andere manier begonnen ze er weer over. Ze wilde graag mijn arm zien, no way. Echt niet dus!! Ik heb nog nooit mijn arm aan iemand laten zien en ik ben het voorlopig ook niet van plan. Ze bleven maar door zeuren. 'we hebben het beste met je voor'. ' we bedoelen het alleen maar goed' 'we komen er wel uit' blablabla... Nou echt NIET dus. We komen hier niet zomaar uit. Ik kan niet opeens mijn gedachten laten veranderen. Dat is gewoon onmogelijk. Als het zo makkelijk dan had ik het allang gedaan. En dan zeggen ze dat het allemaal wel mee valt. Ik heb toch alles wat mijn hart begeert. How cares? Ook al bezitte ik de hele wereld. Dat maakt mij toch niet gelijk gelukkig? En ik haat het dan ze gaan gissen wat er met me kan zijn. Ik weet het zelf geen eens  wist ik het maar. En dan zeggen dat het de puberteit is. Hallo ik ben bijna 20 en Als ik iets allang niet meer ben dan is het wel in de puberteit zitten.  Verder heb ik teveel gegeten vandaag.  Morgen beloof ik op jullie reactieste reageren. Maar er komt even niks zinnigs uit. Ik ben alleen heel boos en verdrietig. Ik wou dat ik nu op kamers kon gaan wonen. Want ik ben het zo zat thuis. Dat gezeur elke dag. Ik wil gewoon rust in mijn leven en in mijn hoofd.  

Gisteren heb ik het gedaan. Ik heb de brief op de bus gedaan. Ik heb, voor mijn gevoel, nog nooit zoiets moeilijks gedaan. Het was zo makkelijk om het niet te doen. Niemand wist dat ik deze stap ging zetten. Dus waarom zou ik het eigenlijk doen? Maar ik denk dat ik blij ben dat ik deze stap heb gezet. Gisterenavond sprak ik mijn beste vriend om msn en toen heb ik ook tegen hem vertelt dat ik deze stap heb gezet. Hij was erg trots op me. Dat doet me toch veel, vooral omdat hij weet hoe moeilijk ik het vind. En hoe vaak ik al terug ben gekomen op het hulp zoeken. Ik heb al heel lang niet tegen hem vertelt dat het niet zo goed gaat, en gisteren ook niet echt. Maar hij weet nu wel dat ik hulp ga zoeken en ik ben blij dat ik het hem vertelt heb.  

Mijn tentamenweek is ook voorbij. Ik ben blij dat ik nu niet meer hoef te leren. Al weet ik dat ik het ontzettend druk ga krijgen met verslagen maken enz.  

Vandaag heb ik gewerkt. Ik vind het altijd erg leuk om te werken en erg ontspannen. Maar ik heb er een hekel aan dat we met z'n allen lunchen. Ik voel me dan altijd zo opgelaten, want ik voel mezelf verplicht om wat te eten. En dat is zo ontzettend moeilijk. Eten in het openbaar is sowieso een van mijn grootste angsten. Wat denken ze als ze mij zien eten? Bah, ik haat het eten.

Dinsdag heb ik beroependag op school, dan krijg ik allemaal workshops van mensen uit het bedrijfsleven. Maar er staat op de uitnodiging dat er ook een lunch is. En dat vind ik zo erg. Want vaak hebben we niet echt pauzes op school, dus kom ik mooi onder het eten uit. Maar dit staat ingepland en dat vind ik zo moeilijk. Het liefst ga ik dan gewoon weg, maar ik weet dat dat op gaat vallen. Ik wil gewoon niet eten in het openbaar.  

Zometeen ga ik oppassen. Hopelijk geeft me dit een beetje ontspanning.  

Morgen is er een nieuwe dag om ervoor te zorgen dat alles goed zal gaan..

Zo weer een tentamen achter de rug. Ik denk dat ik hem niet gehaald heb. Maar ik verwachtte eigenlijk dat ik deze periode niks zou halen en dat valt gelukkig mee. Want ik heb voor mijn direct marketingplan een 7, voor mijn geschreven teksten voor taalbeheersing een 7 en voor mijn marketingcommunicatie tentamen een 6,5. Dus het valt toch nog mee. Oké, ik moet nog wel 2 tentamens(zonder die van morgen), 1 werkstuk en 2 opdrachten terugkrijgen. Maar ik denk dat ik dat werkstuk en die opdrachten wel gehaald heb.

Vandaag had ik weer een tentamen en ik wist het gewoon niet meer. Alle rijtjes die ik had geleerd waren weg. Ik wist helemaal NIKS. Zo super frustrerend vind ik dat altijd. Vooral omdat ik echt heel erg lang heb geleerd voor het tentamen. Ondertussen ben ik er wel aangewend om alles te vergeten, hoe ontzettend vervelend dat ook is. Want ik wil gewoon mijn tentamens in 1 keer halen. Morgen heb ik nog een tentamen, namelijk Duits. En ik krijg er niks meer in. Heb wel heel veel geoefend de afgelopen weken, dus ik hoop dat er nog iets is blijven hangen.

Hoe het verder met me gaat weet ik eigenlijk niet. Ik heb mezelf een beetje verboden om na te denken hoe ik me voel. Vandaag haast niks gegeten, alleen het avondeten. En nu voel ik me heel erg sterk, maar ik baal ook dat ik het avondeten gegeten heb. Poeh, ik zou zo graag gewoon normaal leven. Zonder dit alles. Voor de online hulp heb ik het papier uitgeprint en ingevuld nu moet ik hem nog op de bus doen. Ik vind dat zo ontzettend moeilijk en ik weet dat ik het uit ga stellen. Gewoon omdat ik nog steeds niet weet of ik die stap wel wil/durf te zetten.   Maar ik weet ook dat er iets aan moet gebeuren.

Gelukkig is de drang tot snijden wat minder en als ik wel drang heb dan doe ik een elastiekje om mijn pols, dat doet toch minder pijn.  

Vandaag zat ik even in mijn kledingkast te kijken en deed een zomerjurkje aan en mijn littekens vallen echt ontzettend op:(. Iemand nog tips voor goede littekencreme? Want door te googlen wordt ik ook niet veel wijzer.  

Ik ga maar weer eens met mijn neus in de boeken zitten;)

Fijne avond allemaal.  

Ik vraag me wel eens af. Waarom ik eigenlijk leef? Waarom ik hier ben? Wat voor doel ik heb in mijn leven? Al maanden zit ik met deze vragen in mijn hoofd.  

Vandaag heb ik een machtigingsformulier gekregen voor de online zelfhulp. Morgen ga ik het uitprinten op school en opsturen. Ik vind het zo spannend. Zo eng..Ik ga nu echt iets doen aan mijn problemen. Ik heb veel gepraat met 2 docentes van mijn school. Maar nu is het toch anders. Ik ga er echt aan werken. En ik ga dit voor de volle 100% doen. Het liefst wil ik die twee docentes ook mailen dat ik nu hulp ga zoeken. Maar ik ben heel erg bang dat ze er dan niet meer zijn om mij te helpen als ik dat nodig heb. Dat ik niet meer met ze kan gaan praten over wat ik denk. Terwijl me dat heel erg helpt en ze zijn echt super lief voor mij altijd. Dus ik weet niet zo goed wat ik moet doen, want ik wil dit ook niet verzwijgen voor hun. Misschien dat jullie weten wat ik nu moet doen hiermee?  

Morgen weer een tentamen. Ik hoop dat hij goed gaat.  

Mijn dag vandaag ging verder wel. Niet veel gegeten, maar ook niet veel aan eten gedacht. Verder wel veel drang tot AM. Maar ik probeer mezelf in te houden. Mijn arm zit al onder de littekens en ik wil niet nog meer littekens. Zelf heb ik het echt geaccepteerd, maar ik wil niet dat iemand anders het ziet en en naar gaat vragen.   Ik hoop dat ik vanavond een beetje kan slapen, ondanks de spanning van het tentamen. Ik haat mijn faalangst..

Weer een dag aan het leren. Langzaam aan ben ik het wel een beetje zat, vooral omdat er helemaal niks in mijn hoofd blijft hangen..poeh..

Ik heb vandaag ook de eerste stap gezet(hopelijk in de goede richting) door me aan te melden voor online zelfhulp bij eetstoornissen. Dit is de eerste stap die ik in jaren zelf zet in de richting naar genezing en hopelijk ook de goede richting.

Ik ga weer, een poging wagen om te, leren.